Муза

А Алесь вельмi любiў выпiць, але потым усё врэмя сцаўся. I зараз ён ляжаў сасцаны на газоне. Пiлi хлопцы гуртом, а Алесь болей за ўсiх, ён усё цягнуў i цягнуў рукi да шклянкi. Дык Генка яму рукi на вузёл завязаў, ды яшчэ i з банцiкам. Так што той доўга лячыць iх будзе. Мачылi яны пяцёрку Паўлiка па хiмii. А заўтра таксама будуць мачыць на свяце: пахаванне аднакласнiка будзе. Ён пад лёд правалiўся i ўтоп. Праплаваў усю зiму. Толькi цяпер рыбакi на спiнiнг вылавiлi. А дзецi, калi ўсё выпiлi, пачалi бiць бутэлькi...аб галовы прахожых, кiдаючы iх з кустоў. А тых хто яшчэ рухаўся, дабiвалi. Весела было. А яшчэ весялей стала, калi iх расстраляў з кулямёта маньяк, якi знайшоў гэты кулямёт, i захацеў праверыць яго ў дзеяннi. Вышла добра - нiводнага жывога. Але была моцная аддача, што маньяку аж рукi паадбiвала. Раздрабiла косцi. Ён троху пакорчыўся ў лужы крывi, i спусцiў дух. Ды такi дух, што птушкi з дрэў паападалi замертва. I дрэвы павысыхалi... Вось такую гiсторыю расказала мама дачушцы пе...

  Аўтобус У аўтобус заходзiлi i заходзiлi людзi. Дама з дзiцём уселася на крэсле, i гледзячы ў акно нешта думала. Дзiцё было яшчэ малое, можа з год. Але нешта яму перамкнула, i малы стаў равець ва ўсё горла. Мацi стала супакойваць яго, гладзячы па галоўцы, на якой дзе-нiдзе раслi валасы. Але малы загаласiў яшчэ больш, i стаў махацца рукамi. Людзi пачалi затыкаць вушы. А дзiцё ўсё надрывалася, аж пакраснела. Цярпець было ўжо немагчыма, i нейкi мужчына сказаў : "Ды супакойце вы яго !" Мацi стала шлёпаць малога па заднiцы, але дзiцё закрычала яшчэ грамчэй. Людзi спераду азiралiся i ругалiся. Мацi сядзела скраснеўшы. Яе рукi  пацiху здаўлiвалi шыю дзiцяцi...Крык скончыўся. Дзiцё абмякла, яго галоўка схiлiлася на бок, ножкi i ручкi абвiслi...-"Вось, нарэшце"- прагаварылi людзi - "Заснуў..." *** Альтэрнатыўная канцоўка : Мужык урэзаў малому с нагi. Малы адкiнуў капыты. Мацi стала крычаць, але мужык i яе вырубiў с аднаго удару. А потым прапхнуў iх у фортачку. I i...

  Яблыкi   Настала лета, ужо як паўтара месяца назад. Ужо маленькiя яблычкi вiсяць на яблынях у садзе Аляксандра. Больш яблыкаў нiдзе няма ў вёсцы. У другiх месцах яблыні спiлiлi на дровы. Рашылi дзецi споўзаць у сад каб яблыкаў паесцi. Панабiралi поўныя кiшанi. Бегалi, радасна хрумкаючы няспелыя плады, пакуль не пачалi рыгаць. Потым ужо сталi кiдацца яблыкамi, але Аляксандр прагнаў ix стрэлам з ружжа. Пад вечар у дзетак пачало круцiць жываты. Здрысталiся ўсе. Усе сцены, ложыкi, ў хатах паабсiралi. Жопы аж наiзнанку павыварачывалiся. Малы Лёнiк сканаў пасля 14 дзён мучэння. Бацькi Аляксея былi разумнейшымi, i заперлi малога ў бальнiцу праз 9 дзён. Цяпер ён у рэанiмацыi ў коме ляжыць. Жэнiк жа, сам вылечыўся, столькi таблетак з'еў, столькi ўколаў перакалоў...Быў увесь ссiнеўшы, але жывы. Болей пэўна дзецi нiколi не будуць есцi яблыкi. Нават i бачыць iх не змогуць...калi выжывуць. Жэнiк дык пасля гэтага, увесь час, калi бачыў яблык, то ўцякаў у туалет, i плакаў. Нават калi ...

*** Знайдзі з усіх адно сваё прызванне. Знайдзі сваю, сярод другіх дарог. Ці будзеш рэзаць вены ты у ванне. Ці звалішся ты п'яны за парог. Ці будзеш гнуць спіну ад раніцы да цемры, Спадзяючыся на тым свеце адпачнуць. Што бачыш ты ў жыцці звычайна-шэрым? Ці пажадаў бы ў другі бок звярнуць? Не ўпэўнены што хопіць табе моцы? Ці нават думкі не ўзнікала нейкай? І зноў, аддаўшы ўвесь заробак жонцы, На працу пойдзеш зарабляць капейку. А мары засталіся у мінулым. Няма калі тут гульнямі займацца. Не кожнаму - быць паспяховым и разумным. Некаму ж трэба и ў гауне  на ферме калупацца.

Сёння ў вёсцы свята. Сёння Купала. Мужыкi пакрышак нанасiлi ад Т-150, разам с коламi. Настаў вечар. Пачалi збiрацца людзi каля возера. Канешне якое там возера, канава з навознай жыжой, але усёж-такi... Спачатку была канцэртная праграма: п'яныя танцоры плясалi Польку. А потым нейкi псiх аблiў бензiнам гару пакрышак, i падпалiў. Сам таксама  згарэў. Усе напiлiся, i танцавалi. Людзi, перадзетыя ў вопратку лешых, хадзiлi, i кiдалi другiх у возера. Тыя адразу захлыналiся гаўном. Потым мужыкi адлаўлiвалi гэтых лешых i "мачылi" ў сарцiры. А затым нехта падаў iдэю - кiдаць людзей у вогнiшча. Усе падтрымалi. I вясёлыя крыкi людзей, якiя ляцелi ў агонь, падцвердзiлi гэта. Потым нехта кiнуў пару гранат. Адбылiся выбухi. А стары Мiхно падумаў, што зноў пачалася вайна, дастаў свой "калаш", i пайшоў у атаку... Весела было. Але ўжо некаму ўспомнiць гэта.

У лесе стаяў унiтаз. Ён блiшчэў на сонцы, пералiваючыся ўсiмi колерамi вясёлкi. Дрэвы ўсмоктвалi сваiмi iголкамi ягоны водар. Трава вакол пажаўцела, хоць i на двары было лета. Толькi вясёлыя мурашы поўзалi, i збiралi трупы задыхнуўшыхся матылькоў. Бывала пападецца iм i заяц, якi не вытрымаў, i даў тут дуба. Бывае прыходзяць сюды i дзецi. Распаляць вогнiшча, i водзяць карагоды вакол унiтаза, пяюць песнi. Бывала ляснiк прыйдзе апаражнiцца. Тут таксама  можна сустрэць i лося, якi прыйшоў папiць вады са слiўнога бачку. Адкуль ён тут узяўся. Нiхто дакладна не ведае. Некаторыя кажуць, што паставiлi яго тут каб людзi не забруджвалi навакольнае асяроддзе, а культурна рабiлi сваю справу куды трэба. А некаторыя кажуць, што адзiн мужык хацеў тут дом сабе пабудаваць. Пачаў з туалета, ды і яго да канца не дарабіў, бо фiнансаў не хапiла.  Людзi кажуць, а ён стаiць, стаяў, i стаяць будзе. Толькi сасновыя хвойкi, адарваныя ветрам, павольна ложацца на дно унiтаза, i прапiтваюцца яго пахам. Як ...

Дабрыня, вернасць, шчырасць, Вельмi каштоўныя гэтыя якасцi ў нашым жыццi. Напрыклад: вернасць традыцыi,як у фiльме "З лёгкiм парам", кожны год збiрацца ў лазнi, i напiвацца да чорцiкаў. Асаблiва шчырыя людзі, калi нап'юцца. Тады яны гатовы аддаць апошнiя грошы каб выпiць i напаiць другiх. А калi няма грошаў - нагоняць самагонкi, суседзяў пазавуць, каб было з кiм паразмаўляць, i пачуць пахвалу наконт смаку свайго прадукту. А калi i самагонка скончыцца - не бяда: пойдуць на "точку", i возьмуць на "вэксэль". Дабрыня прысутнiчае амаль у ўсiх п'яных. Iм весела i радасна, і хочацца каб усiм было так хораша. Яшчэ адна якасць у п'яных - смеласць. Як п'яны - дык смелы. Усё скажаш, і зробіш, што цвярозы не можаш. Усе гэтыя якасцi нам дае алкаголь.Каб яго не было - не былi б мы добрымi, смелымi, вернымi, шчырымi. П'яны апошняй цыгарэткай падзелiцца, i будзе ганарыцца тым што ён п'яны, i што ўчора валяўся, i спаў у канаве.

 Чорны гумар Як мне падабаецца водар гаўна. Калi яго пачую, то сцiкае слiна. Людзi усе думаюць, што я дурны, Бо люблю я нюхаць свае пердуны. Пасраўшы ў туалеце, не змываю гаўно, Пакуль ящчэ не высахла і пахне яно. Я адчуваю асалоду ад паху дрыстуноў. Калi ўвесь дух выходзiць, сёрну свежым iзноў. Маё гаўно не з водарам маліны, А аддае цыбуляй, бульбай, часнаком. Яшчэ я сёння з'еў кавалак сала жырны, Напрыканцы запіўшы малаком. Не ўсе прадукты пераварацца у страўніку. Калі глытаеш цалкам каб хутчэй напхнуць у пуза. У кале застаюцца семечкі ад яблыкаў, Ад кабачкоў ці ад гарбуза. Я гэты верш размаляваў як нацюрморт. Як той мастак, размазаўшы гаўно па сценцы. Няхай слабейшы суне сабе пальцы у рот. Ну а крапчэйшы - добра пасмяецца.  

 Пародыя Сашка, Сашка, ты куды пабег? Пэўна хочацца глынуць табе. А я з пад пахі бомбачку дастаў, З гарла ўвінціў, і ўжо яна пустая. А я хачу, а я хачу апяць Гарэлку піць, і у канаве спаць, Курыць ад Прыміны бычок сыры, Як Тэрмінатар поўзаць па двары. Сашка, Сашка,што ты робіш, гад? Што за мода у стакан рыгаць? Калі ня лезіць, дык ня пі зусім. Не порці нам ты апетыт усім. А я хачу, а я хачу ізноў Нажрацца аж да самых галюноў, Ганяць чартоў, і адрываць рагі, Таму што пьяны вельмі я благі.

  Налівай бо не ядуць! Мы што, сюды есці прыйшлі? А гарэлка весела ў шкляначку льецца. І скарынка хлеба занюхаць ляжыць. Хораша пайшла, і так мякінька пьецца. Аж душа спявае, і хочацца жыць. Не страшныя табе ні дождж ні вецер. Мора па калена. І жыць лягчэй. Каб пражыць у шчасці на гэтым свеце, У руцэ бутэльку трымай крапчэй. Пару пузыроў мы за крамай улупім. Абмяркуем, дзе яшчэ болей знайсці. З тачкай забіраць цябе пьянага ў дупель Па дарозе жонка ізноў прыляціць. Хай адранку будзе як насрана ў ляпе. І балюча будзе галава трашчэць. Як мага хутчэй трэба краму трапіць. Вылактаць пузыр каб было лягчэй.

 Пародыя Касіў ясь канюшыну (3 разы), Паглядаў на дзяўчыну. А дзяўчына ў жыце срала Ды на яся паглядала: Ці ты яська ці ты не, Прынясі паперку мне. Ясь скарэй пабег да дому, І прынёс кусок кардону. Ці ты дурань ці ты не, Ты б прынёс яшчэ наждачкі. Ясь скарэй пабег да хаты, І прынёс кусок наждачкі. Ці ты дурань ці ты не, А ідзі ты утапіся. Ясь скарэй пабег тапіцца, Але ўмеў ён добра плаваць. І гарэлкі ён напіўся, І заснуў ён у канаве. А дзяўчына як пасрала, Сраку і не падцірала. А устала, абтраслася, І далей пашуравала. Вось прачнуўся ноччу яська, Ад гарэлкі як праспаўся, І скарэй пабег да хаты, І ў гаўно ён утаптаўся. А у вёсцы сёння танцы. Пляшуць дзеўкі пляшуць мальцы. І прыпёрся туды Яська У сваіх смярдзючых лапцях. А на гэтай дыскатэцы Самагон ракою льецца. Насадзіўся Ясь як цуцык, І пайшоў рыгаць за кусцік. А ў кустах дзяўчына срала, З жопы пузыры пускала. І смурод быў такі едкі, Яську момантам прарвала. Дзеўка срала, Ясь рыгаў. А музыка песню граў. А за гэтым усім дзействам М...

 *** Кiпцюры на руках як нажы, Фарбаваныя колерам неба. Як завуць цябе дзеўка, скажы. I чаму ты - тварам аб глебу? На смурод абрыганых валос З наваколля зляцеліся мухі. Дзе падзелася ўся прыгажосць, Пасля некалькі шклянак сівухі? Дзе усмешка што вабіла ўсіх? Дзе той позірк, што сэрца ўзварушыць? Галасок, які радаваў слых, Зараз рэжа абразамі вушы. Ты шукала на жопу прыгод. І з размазаннай тушшу па твары, Ты ляжыш у сваіх жа рыготах, Выглядаючы як пачвара. 

 *** Чаго ты дзерыш горла, І расчыняеш ляпу? Чаго равеш ты ровам? Ці даць табе па храпу? Каб ажно знесла сківіцу. Каб болі ўжо не вяркаў Можа тады пачухаеш патыліцу, Каб больш не атрымаць па карку. Скажы, што за мянтрэгі? Навошта гэта звяга? Чаго пішчыш як рэзаны? Што робіцца аж блага. Чаго ты тут скавычыш? Ад гукаў гэтых млосна. Чаго ты ў боты дрышчыш? Ці зубы жмуць у дзёснах? Чаго ты серыш жарам? Ад злосці вылупіўшы вочы. Як нейкая пачвара. Ці па гарбу шуфлём ты хочаш? Няхай цябе пярун. Няхай жа цябе пранцы. Няхай мне бог даруе За гэткага засранца. Няхай цябе халера. Хай чорт цябе бяры, каб ведаў. Засунь у сраку свой язык карэлы, І каб мне болей не было такіх выбэндаў!

 *** А курыць цябе бацька вучыў? Ці яго ты не ведаеш змалку? З-за таго што сям'ю зберагчы Не змагла бесталковая мамка. Не? Казала што ён выпіваў? А затым распускаў свае рукі? Ды яшчэ і па бабах гуляў? Карацей: быў канкрэтным прыдуркам. А яна не казала чаго За такога выходзіла замуж, Калі бачыла ўсе недахопы яго? Ён другім быў? Ён лепшы быў самы? На руках сваю жонку насіў. Цалаваў у салодкія вусны. Што ж нарэшце зрабілася з ім, Што ён гэткім гаўном абярнуўся? Можа з часам матуля рашыла Што глядзець за сабой больш не трэба. Раз хамут ужо ў бацькі на шыі, Можна быць перад ім і нязгрэбнай, Не гуляць у ласкавую больш, Апранацца ў старыя сукенкі, Уначы, спаць у ложыку лёгшы, Адварочвацца тварам да сценкі. Пачала адчуваць сябе вольна, Даючы не па справе заўвагі, З жорсткiм поглядам незадаволенным, Пазбаўляючы мужа павагі. Заместа таго каб сядзець за спіной, Дзяцей даглядаць, і чакаць яго з працы. Рашыла змагацца з той самай сцяной, Хто галоўны ў сям'і разабрацца. Усё болей яго пілавал...

Аднойчы ў адной вёсцы Жылі-былі два хлопцы. І з гэтай песняй выступалі На навагодняй ёлцы. *** Я на гадзіннік паглядзеў. Боты цёплыя адзеў. І прыйшоў на карнавал, Каб спяваць тут песню вам. Каб хоць троху весялей Вам жылося на сяле. Каб вы хлопалі усе. Скора ж свята на насе. Зараз прыйдзе дзед Мароз, Падарункі прынясе Для дзяцей і для дарослых. Будуць жраць цукеркі ўсе: Бабкі-ёжкі, Зайчыкі і кошкі, Здыхлі бессмяротныя, Сашкі і Алёшкі, Машкі і Ленкі, У крутых сукенках, Тадзікі і Веркі, Будуць жраць цукеркі. А пасля канцэрту Будуць піць гарэлку. А затым прыйдуць На нашу дыскатэку. Мы газавалі па шашы, На сваіх дваіх ішлі. Нехта вунь здалёк ідзе, Пэўна наш чаканы дзед. Трэба вершык прачытаць, Нам цукерачак ён дасць. І мы будзем іх смактаць. Будзем свята адзначать. А затым, як скончацца яны, Будем жраць сала і бліны. Будзем есці цыбулю і часнок, Папіваючы с кубка самагонку. Самагоначку ня проста, А з птушынага памёту, З курынага гаўна. Да чаго ж паскудная яна… Здохнуць можна, што рабіць? А...